Δικηγόροι: Α. Γιουρέλης, Α. Χατζηστάμου

Απόφαση: 14/2026 Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας (Περιφερειακή Έδρα Φαρσάλων)

Σε βάρος των εντολέων μας είχαν κινηθεί διαδικασίες αναγκαστικής εκτέλεσης στηριζόμενες σε διαταγή πληρωμής που είχε εκδοθεί ήδη από το έτος 2009, με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, την επιβολή κατάσχεσης σε ακίνητη περιουσία τους.

Το κρίσιμο ζήτημα που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου αφορούσε την εγκυρότητα της καταγγελίας της δανειακής σύμβασης, η οποία είχε υπογραφεί από υπαλλήλους της αρχικής πιστώτριας τράπεζας.

Το Δικαστήριο έκρινε ότι, μολονότι η καταγγελία είχε υπογραφεί από υπαλλήλους της τράπεζας, δεν αποδείχθηκε ότι οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι διέθεταν την απαιτούμενη αντιπροσωπευτική εξουσία για την καταγγελία της δανειακής σύμβασης.

Παράλληλα, δεν αποδείχθηκε ούτε μεταγενέστερη έγκυρη έγκριση της καταγγελίας από τα αρμόδια όργανα.

Ειδικότερα, κρίθηκε ότι: «...δεν προσκομίστηκαν ούτε το καταστατικό της καθ’ ης η ανακοπή ανώνυμης εταιρείας, ούτε το σχετικό πρακτικό της διοίκησης του συμβουλίου, νομίμως δημοσιευθέντα, από τα οποία να προκύπτουν τα ανωτέρω, ήτοι ότι υφίσταται πράγματι πληρεξουσιότητα, η οποία να έχει δοθεί από τα φυσικά πρόσωπα που δεσμεύουν εγκύρως το νομικό πρόσωπο της καθ’ ης η ανακοπή, η οποία να αφορά ειδικά ή έστω να καλύπτει, μεταξύ άλλων, και την έγκριση της καταγγελίας της επίδικης δανειακής σύμβασης...Συνεπώς, δεν αποδείχθηκε από την καθ’ ης η ανακοπή, που έφερε και το σχετικό βάρος απόδειξης, αφ’ ενός μεν το κύρος της καταγγελίας, αφ’ ετέρου δε η αντιπροσωπευτική εξουσία για την έγκρισή της».

Ιδιαίτερη σημασία είχε και το γεγονός ότι, κατά τη συζήτηση της ανακοπής, η καθ’ ης η ανακοπή δεν κατόρθωσε να αποδείξει την απαιτούμενη αλυσίδα νομιμοποίησης και αντιπροσωπευτικής εξουσίας για τη μεταγενέστερη έγκριση της καταγγελίας.

Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν είχε αποδειχθεί έγκυρη καταγγελία της δανειακής σύμβασης και, ως εκ τούτου, η σχετική απαίτηση δεν είχε καταστεί ληξιπρόθεσμη και απαιτητή κατά τον χρόνο έκδοσης της διαταγής πληρωμής.

Η ανακοπή έγινε δεκτή και το Δικαστήριο ακύρωσε:

• την επιταγή προς πληρωμή,
• την εντολή προς εκτέλεση, και
• την έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας.

Έτσι, μία διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης που είχε στηριχθεί σε διαταγή πληρωμής εκδοθείσα πριν από πολλά έτη ακυρώθηκε, καθώς κρίθηκε ότι δεν είχε αποδειχθεί η εγκυρότητα της καταγγελίας της δανειακής σύμβασης, στην οποία στηριζόταν η απαίτηση.