Δικηγόρος: Π. Χατζηκοσμά
Το γραφείο μας εκπροσώπησε επιτυχώς υπόθεση εντολέα μας, μετόχου ανώνυμης τεχνικής εταιρείας, που προσέφυγε δικαστικά προκειμένου να διεκδικήσει την καταβολή του υπολοίπου ποσού μερίσματος που δικαιούταν, δυνάμει απόφασης Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης της εταιρείας.
Ο εντολέας μας ήταν μέτοχος της εταιρείας ήδη από την ίδρυσή της και κατείχε ποσοστό 33,33% του μετοχικού κεφαλαίου. Σε Έκτακτη Γενική Συνέλευση των μετόχων αποφασίστηκε ομόφωνα η διανομή μερίσματος συνολικού ποσού 300.000 ευρώ από κέρδη προηγούμενων χρήσεων, από το οποίο στον εντολέα μας αναλογούσε ποσό 99.990 ευρώ.
Παρά την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης και την ύπαρξη σχετικής υποχρέωσης της εταιρείας, η καταβολή του ποσού δεν πραγματοποιήθηκε εμπρόθεσμα. Ο εντολέας μας προέβη σε επανειλημμένες προφορικές οχλήσεις προς την καθ’ ης, ενώ κατόπιν εξώδικης όχλησης που αποστείλαμε στην εταιρεία, για τη συμμόρφωση προς τις ανωτέρω οικονομικές υποχρεώσεις, πραγματοποιήθηκε μερική καταβολή, η οποία όμως δεν κάλυψε πλήρως την οφειλή, αφήνοντας ανεξόφλητο ποσό ύψους περί τις 31.000,00 ευρώ, το οποίο αποτέλεσε αντικείμενο της δικαστικής διεκδίκησης.
Με την αγωγή μας, στηριζόμενη στις διατάξεις του ν. 4548/2018 περί ανωνύμων εταιρειών, εκθέσαμε αναλυτικά ότι με τη λήψη απόφασης της Γενικής Συνέλευσης περί διανομής κερδών, το αφηρημένο εταιρικό δικαίωμα συμμετοχής στα κέρδη μετατρέπεται σε ενοχική αξίωση του μετόχου έναντι της εταιρείας για την καταβολή συγκεκριμένου ποσού. Με την άπρακτη πάροδο της προθεσμίας των δύο μηνών από την απόφαση περί έγκρισης διανομής των κερδών, η εταιρεία κατέστη υπερήμερη, με αποτέλεσμα το οφειλόμενο ποσό να καθίσταται τοκοφόρο.
Η εναγόμενη, επιδιώκοντας την απόρριψη της αγωγής, προέβαλε σειρά ενστάσεων. Ειδικότερα, προβλήθηκαν ενστάσεις περί ακυρότητας της απόφασης της Γενικής Συνέλευσης με την οποία αποφασίστηκε η διανομή των κερδών, περί αοριστίας της αγωγής, περί έλλειψης τοκοφορίας της επίδικης απαίτησης, καθώς και περί καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος αγωγής από τον ενάγοντα μέτοχο.
Οι ισχυρισμοί αυτοί αντιμετωπίστηκαν διεξοδικά με την εκ μέρους μας κατάθεση προσθήκης – αντίκρουσης, στην οποία αναπτύχθηκε συστηματική νομική επιχειρηματολογία ως προς την αβασιμότητα των ενστάσεων της αντιδίκου. Η συστηματική αυτή αντίκρουση των ισχυρισμών της αντιδίκου αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα για την τελική κρίση του Δικαστηρίου.
Tο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας, εξετάζοντας το σύνολο των αποδεικτικών εγγράφων, κατέληξε στην απόρριψη των ενστάσεων της αντιδίκου και στην πλήρη ευδοκίμηση της αγωγής του εντολέα μας, υποχρέωσε την εναγόμενη εταιρεία να καταβάλει στον ενάγοντα το υπόλοιπο του οφειλόμενου μερίσματος, επιδίκασε τους νόμιμους τόκους μέχρι την πλήρη εξόφληση της απαίτησης και καταδίκασε την εναγόμενη στη δικαστική δαπάνη.
Η υπόθεση αυτή αναδεικνύει τη σημασία της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας των περιουσιακών δικαιωμάτων των μετόχων και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα επιτυχούς δικαστικής διεκδίκησης εταιρικής απαίτησης, με ορθή νομική θεμελίωση και αποτελεσματική αντίκρουση των ισχυρισμών του αντιδίκου.